Het bloempotje van Jeannet

Als wij met ‘Boven de Streep’ scholen helpen dan gebeuren er zoveel leuke en spontane dingen. Zo ook op de school waar de kinderen van Jeannet zaten. We helpen scholen om een klimaat in de klas te realiseren waar wordt gewerkt met afspraken. De eerste afspraken gaan vaak over de hele klas. Maar zodra kinderen het principe door hebben en begrijpen dat je door afspraken met elkaar te maken veel fijner kunt werken en ‘leven’ op school gaan ze aan de haal met onze aanpak, wat een ‘stoute’ kinderen.

Wat als je zelf afspraken kunt maken over afspraken.

Er waren afspraken gemaakt die golden voor de klas, er waren afspraken gemaakt over hoe we tijdens een kring met elkaar zouden omgaan. En over een week zouden we terugkomen om een vervolg hieraan te geven. Maar we hoorde al eerder wat van de school, er was iets bijzonders gebeurd. De kinderen zaten allemaal bij hun eigen groepje, een setje van 4 of 5 tafels en stoelen. En waren op het idee gekomen dat ze ook afspraken konden maken voor hun eigen groepje.

Het bloempotje van Jeannet.

Ze hadden gemerkt dat als ze werkjes aan het doen waren dat sommige kinderen wat eerder klaren waren dan andere. En als ze eerder klaar waren dat ze dan begonnen te kletsen, dit stoorde de overige kinderen. Als ze de ander dan aanspraken, dan kregen ze vaak als antwoord: “maar ik heb niets meer te doen, of ik weet niet wat voor werkje ik nu nog kan doen”. Het was niet één kind in het bijzonder, ze hadden dit allemaal weleens, het hing namelijk samen met het soort werkje wat ze aan het doen waren. En toen waren ze op een leuk idee gekomen, het bloempotje van Jeannet. De zoon van Jeannet had het potje al eerder meegenomen en dit potje was nu onderdeel van de afspraak.

Hoe kinderen door het maken van afspraken allemaal krijgen wat ze willen?

De kinderen hadden allerlei blaadjes geschreven met daarop extra werkjes die je kunt doen als je eerder klaar bent met je eigen werkje. Zodat, als je even niet wist wat je nog meer kon doen, niet de andere ging storen maar dat je een extra werkje kon grabbelen uit de bloempot van Jeannet. Waarbij de afspraak was dat je moest grabbelen, en dat je dan ook het werkje ging doen wat je trok. Dat was natuurlijk geen probleem, ze hadden namelijk allemaal samen de extra werkjes bedacht.

Dus toen wij een week later weer in de klas waren, kwamen de kinderen op ons afgerend en lieten vol trots hun bloempotje zien. Jeannet herkende meteen het bloempotje, het wat het bloempotje wat haar zoon een paar jaar geleden mee naar school had genomen en nooit meer was teruggekomen. En maar goed ook want nu had het bloempotje een mooie nieuwe bestemming gekregen.