Hoe je met goed bedoelde hulp toch het proces kunt verstoren.

Hulp is niet altijd helpen ook niet als het goed bedoeld is. Met ons bedrijf ‘Boven de Streep’ gaan wij op basisscholen aan de slag met kinderen om afspraken te maken zodat het leven in de klas en op school voor iedereen fijner wordt. Met als doel dat het veilig is, vertrouwt voelt en dat ze fouten durven te maken. Onderzoek laat zien dat je deze 3 elementen in een schoolklimaat nodig hebt om kinderen maximaal tot bloei te laten komen. Mist 1 van de drie poten dan is het net zoals bij een melk krukje dan valt het om.

Kinderen kunnen ook wat hulp gebruiken bij het leren maken van afspraken.

We beseffen ons dat het voor kinderen erg wennen is als ze ineens merken dat ze invloed hebben. Als ze door hebben dat we van regels naar afspraken gaan. Dan worden ze enthousiast, ze zien mogelijkheden en gaan helemaal los. Voordat we echt gaan beginnen, vragen we de kinderen om samen tot een afspraak te komen zodat als we in een kring gaan werken om tot afspraken te komen. Zodat iedereen de kans krijgt om te spreken en dat kinderen naar elkaar luisteren. En wat blijkt het is niet alleen wennen voor kinderen, maar daarover later meer.

Soms hoef je niet te helpen, omdat er geen hulp nodig is.

We zijn dus eigenlijk al begonnen met het maken van afspraken. De wildste ideeën worden geroepen. De een is nog niet uitgesproken of de ander begint al te roepen. Van luisteren naar elkaar is nog helemaal geen sprake. Wij vinden dit als begeleiders geen enkel probleem, we hebben tenslotte nog niets afgesproken ;-). We weten dat deze fase onderdeel is van het proces. Wat ik al eerder zei het is voor meer mensen wennen en dan doelen we op de leerkrachten, de meesters en de juffen. Het blijkt namelijk dat zij graag helpen, zeker als ze zien dat de kinderen heel erg druk zijn en wij er geen controle meer over hebben. En dat laatste klopt, we hebben in deze fase geen controle en dat durven we ook los te laten. Wij vertrouwen erop dat elk kind en helemaal een groep met kinderen na een tijdje, en dat duurt soms kort en soms wat langer, toch rustig wordt.

Goede bedoelde hulp, helpt niet altijd.

Meestal gaat de leerkracht ons helpen door in te grijpen. Door iedereen tot stilte te manen, soms wat kinderen uit elkaar te halen of op een andere plaats te zetten. Door aan te geven dat het zo niet werkt, dat de kinderen om de beurt mogen praten, dat ze dan stil moeten zijn en dat ze moeten luisteren. Het bijzondere is dat de leerkracht dan weer terugvalt op regels, regels van de school. Waar de kinderen niet bij betrokken zijn geweest toen deze zijn opgesteld, hoe goed bedoelt dan ook. Waardoor ze zich dus ook geen eigenaar voelen en niet de verantwoordelijkheid dragen die bij deze regels horen. En dit gebeurt terwijl wij juist proberen om de kinderen afspraken te laten maken. Hierdoor wordt het proces dus verstoort en ontneem je als leerkracht de kinderen een kans om te leren. Het is de kunst om controle te houden door los te laten, en vertrouwen te hebben dat kinderen echt wel het juiste gaan doen.

De hulp die het beste helpt is loslaten en erop vertrouwen dat het goed komt.

Zodra het weer rustig is, gaan wij weer verder met het maken van een afspraak, soms herhaalt dit proces zich wel 2 of 3 keer, maar gelukkig hebben de meeste leerkrachten na 1 keer door wat ze doen. Ze laten ons dan doorgaan, sterker nog, ze worden enthousiast en worden ineens ook onderdeel van de groep. Niet als meester of als juf maar als mens, op een gelijkwaardige manier met de kinderen waarbij zij evenveel rechten hebben. Ze gaan dan meedoen om afspraken te maken volgens de spelregels.

Waar maken volgens jou de kinderen als eerste afspraken over, laat je antwoord onder deze blog achter.